Μονή Κατσιμικάδα με εκπληκτική θέα στον κόλπο της Κυπαρισσίας3
Η Μονή του Παναγία Κατσιμικάδας (αφιερωμένη στη μνήμη της Γεννήσεως της Θεοτόκου) βρίσκεται κοντά στα χωριά “Τάπες & Μουριάταδα” Δήμου Τριφυλίας Μεσσηνίας, αποτελεί ένα ειδυλλιακό τόπο μοναδικής φυσικής ομορφιάς που σε έλκει σαν μαγνήτης και θέλεις να ανηφορίσεις για να προσκυνήσεις τη χάρη της Παναγίας.
Το μοναστήρι της Παναγίας Κατσαμικάδας στο χωριό Μουριάταδα, ανήκει στον δήμο Τριφυλίας, χτισμένο στο βουνό Αίγαλεω ή Κρύο σε υψόμετρο 650μ, με θέα το Ιόνιο Πέλαγος.
Ένας οπωρώνας του Θεού, μια γωνιά παραδείσου, ένα κομμάτι Εδέμ, είναι η τοποθεσία Κατσιμικάδας.
Το κλαδί του υπεραιωνόβιου πλάτανου, κρέμονται δύο καμπάνες. Η μεγαλύτερη φέρει την χρονολογία 1880.
Λίγα μέτρα πίσω από το ιερό, προς την πηγή. Η βρυσόμανα όλο το χρόνο είναι πλούσια και δίνει νερό που αφρίζει. Νερό δροσιστικό που πίνεις και χαίρεσαι που χωνεύει ‘τα σίδερα“, όπως όλοι έχουν προσέξει και έχουν ομολογήσει. Πιες, ξεδίψασε και πιες ξανά. Ευλογία Θεού!
Στην κορυφή, υπάρχει ένας σύγχρονος ξενώνας για τη διαμονή προσκυνητών.
Μονή Κατσιμικάδας με εκπληκτική θέα στον κόλπο της Κυπαρισσίας2
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ.
Πότε χτίστηκε η Μονή του Κατσίμικαδα δεν είναι γνωστό. Δεν υπάρχουν γραπτά ντοκουμέντα και γραπτές μαρτυρίες να μας μιλούν για την αρχή της. Η αρχή, χάνεται στα βάθη των αιώνων.
Το μοναστήρι βρισκόταν στα χρόνια της ξένης κυριαρχίας (Ενετοκρατίας - Τουρκοκρατίας) και πολλές φορές υπήρξε καταφύγιο ληστών.
Κάπου στον 10ο αιώνα, πρέπει να εντοπίζονται οι ρίζες της Μονής. Η παράδοση λέει ότι η μονή καταστράφηκε για πρώτη φορά το 1230.
Ο χρόνος της δεύτερης Βενετοκρατίας, όπως φαίνεται από τα αρχεία Γκριμάνι, το Μοναστήρι των Κατσιμηγάδων και οι μοναχοί που είχαν με τον ηγούμενο και τα περιουσιακά στοιχεία παρουσιάζουν ποια του έδιναν το δικαίωμα να έχει την οντότητα ως μοναστήρι. Και, για να έχει το μοναστήρι, εκείνη την εποχή μια κάποια αίγλη, θα έπρεπε οι ρίζες του να είναι βαθιές και χαμένες σε μερικούς αιώνες πίσω.
Οι Τούρκοι Πασάδες, ο Ιμπραήμ έκαψε το Μοναστήρι στα τέλη Μαΐου 1825 και κατέστρεψε ό,τι είχε κτήματα, καίγοντας και κόβοντας τις ελιές. Τότε, το Μονίδριο – όπως αναφέρεται – οι Κατσιμηκάδες δεν είχε μοναχούς, ήταν εγκαταλελειμμένο. Την περιουσία διαχειρίζονταν και ενοικίαζαν σε ανθρώπους της Κυπαρισσίας, στα χωριά της περιοχής, αρχικά Καθεδρικός και προς το τέλος της δεκαετίας η Πόλη της Κυπαρισσίας. Όμως μετά την καταστολή της Επανάστασης του Γιαννάκη Γκριτζάλη – λεγόμενης ‘Βλαχοεπανάστασης“ – από τους Βαυαρούς, η πρωτεύουσα της Μεσσηνίας μεταφέρθηκε στην Καλαμάτα.
Όλα αυτά τα χρόνια το μοναστήρι δεν είχε μοναχούς. Παρουσιάστηκε έρημο κι εγκαταλειμμένο. Τα χωράφια και τα δέντρα, που όλο και λιγόστευαν, τα νοίκιαζε απ“ τον Αρκαδινό ή απ” τους χωρικούς των γύρω χωριών για να μεγαλώσουν, για να μη ρημάζουν. Τον 1863, όπως και σήμερα, γιόρταζε το μοναστήρι τη γέννηση του Θεού – ενδιαφέρον στις 8 Σεπτεμβρίου. Από τους πολλούς μοναχούς που ζούσαν στο μοναστήρι ήταν αρκετά γνωστός, αυτός ο μοναχός ήταν ηγούμενος Γαβριήλ. Μαρτυρίες των κατοίκων των χωριών, η Μουριάτα και ο Άνθρακας ήρθαν γύρω στο 1880 από τη Σμύρνη. Τον 1894 κάτω από τον χαραγμένο πέτρινο υπέρθυρο πρέπει να τελείωσαν οι οικοδομικές εργασίες της εκκλησίας. Μεγάλωσε η εκκλησία και ψηλώσε περίπου ένα μέτρο. Ακόμα ψηλώσε και το κτίριο που στεγαζόταν τα “κελιά”. Τότε ο Γαβριήλ μάντρωσε και περίφραξε το χώρο του μοναστηριού, φύτεψε δέντρα, πλάτανοι και κυπαρίσσια και ό,τι άλλο του φάνηκε καλό. Καλλιέργησαν επίσης έναν αμπελώνα “άλφα” όπως χαρακτηρίζουν οι σημερινοί γέροντες που τον θυμούνται.
Μονή Κατσιμικάδας με εκπληκτική θέα στον κόλπο της Κυπαρισσίας1
Το 1910 σχημάτισε τον εξωτερικό χώρο και έχτισε την πύλη και φέρνει το υπέρθυρο χαραγμένο ημερομηνία. Κάτω από τον σταυρό ήταν χαραγμένο το όνομα του μαστόρου σε κεφαλαία γράμματα (ΘΩΜΑΣ ΒΑΡΔΑΚΗΣ). Ο Μοναχός ήταν δραστήριος και εργατικός σαν μέλισσα· πήγαινε στο παζάρι με το δίσκο στα χέρια και έλεγε: “Η δωρεά για τα Κατσιμικά σας”. Έκατσε μοναχός μέχρι το 1920, που έφυγε για τον τόπο του. Από τότε χάθηκαν τα ίχνη του.
Σε όλες τις δεκαετίες, οι άνθρωποι συνήθιζαν να κάνουν ένα είδος διακοπών κοντά στο βουνό και όχι κοντά στη θάλασσα, κάποιες οικογένειες Κυπαρισσιώτικες ανέβαιναν στο Μοναστήρι των Κατσιμικάδων για να περάσουν το καλοκαίρι και να αναπνεύσουν τον ορεινό αέρα στα πνευμόνια τους. Τότε ο φυματίωση αποδεκάτιζε τον κόσμο και ήταν ακόμα μια ατίθαση ασθένεια.
Η γιορτή της Παναγίας εορτάζεται με μεγαλοπρέπεια κάθε χρόνο και οι προσκυνητές έρχονταν από το απόγευμα και διέμεναν τη νύχτα στο μοναστήρι. Αυτό μέχρι σήμερα. Ακόμα και χωρίς διακοπή, στο μοναστήρι λαμβάνει χώρα η τρίτη μέρα του Πάσχα, με τη συμμετοχή πολλών πιστών.
Κάπου στα 1955-1960, όταν ο Μητροπολίτης Τριφυλίας-Ολυμπίας ο αείμνηστος Δαμασκηνός (Χατζόπουλος) έκανε προσπάθεια διαμορφώσεως του περιβάλλοντος χώρου της Μονής και διαμορφώσεως ενός χώρου αναπαράστασης του Θείου Πάθους. Στα πλαίσια του τότε διακεκριμένου ζωγράφου Γιάννη Θεοδωρακόπουλου, ζωγράφισε σε μεγάλες επιφάνειες λαμαρίνας: την “Δείπνο του Κυρίου”, που ανεστήρθη στον ναό – στην νότια πλευρά – και σώζεται μέχρι σήμερα, την “Ανάληψη του Χριστού – ο Σταυρός στον ώμο – ο Γολγοθάς“ – στην πλαγιά πάνω από την εκκλησία – την ”Σταύρωση του Κυρίου εν μέσω των δύο ληστών με τον Ρωμαίο στρατιώτη να σουβλίζει πλευρά“ – κάτω από τα καστανόδεντρα – και την ”Ταφή“ του δεξιότερου κομματιού, σε πέτρινο τάφο. Τότε, πολλοί από τους ψαλλογραφούς της Μεγάλης Εβδομάδας ψάλλονταν έξω κάτω από αυτές τις εικόνες – παραστάσεις. Και πραγματικά είχαν πελεκήσει, σε εκείνους που συνέβη να παραστούν.
Τα τελευταία χρόνια καταβλήθηκε συλλογική προσπάθεια – αναλυτικότερη συζήτηση γίνεται στα άλλα φύλλα – για την οικοδόμηση του σύγχρονου ξενώνα, από τον Σύλλογο Αθηναίων Κυπαρισσιώτης “Αρκαδία”.”
Από το 1996 έως σήμερα το μοναστήρι υπηρετεί ο δραστήριος και εργατικός μοναχός Σπυρίδων Περρής, ο οποίος με περίσσευμα ζήλου έδωσε ζωή στο μοναστήρι. Η βοήθεια πολλών υπήρξε αξιοσημείωτη. Ο επισκέπτης της μονής μπορεί να θαυμάσει ιστορικά ευρήματα που φυλάσσονται στο κειμηλιοφυλάκιο, το οποίο ιδρύθηκε το 1997 όταν ο γέροντας Σπυρίδων παραμένοντας για πολύ καιρό στη μονή καθάριζε χώρους που είχαν μείνει ατιμώρητοι για πάνω από 16 χρόνια, άρχισε να βρίσκει διάφορα κειμήλια. Μερικά από αυτά είναι:
- Το ασημένιο φωτιστικό του 1885
- Χρονολογία Αποστολοθύρας 1886
- Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ στολίζοντας τις πλαϊνές πόρτες του ιερού και ζωγραφισμένοι στο Άγιο Όρος το 1923
- Ο Αρχιερέας, 1921
- Εκκλησιαστικά (λειτουργικά – μηνιαία) βιβλία τυπωμένα στην τυπογραφία του Αγίου Γεωργίου στη Βενετία το 1862 και μερικά τυπωμένα στην Ελλάδα το 1896
- Το Πεντηκοστάριον 1875
- Το ασημένιο δισκοπότηρο των 1880 και 1885
- Φθαρμένες Άγιες εικόνες από τον 19ο αιώνα
Τηλ.: 2761022568
